میگم‏.‏‏.‏‏.‏ چند وقتی شده که هوای اون سه تا تازه کارُ دارم‏.‏‏.‏‏.‏
‏"‏یاماگامی سان‏"‏ قابل اطمینان ـه‏،‏ ‏"‏هاسبه‏"‏ فک می کنه من دلقکم‏،‏
و ‏"‏میوشی سان‏"‏ هنوز یکم خطرناک ـه‏.‏
ولی الان من یه سنپای قابل اعتماد به نظر میام‏،‏ نه؟
فک کنم همین که اومدی از یه کارمند موقّت مثل من‏.‏‏.‏‏.‏
اینُ می پرسی‏،‏ یعنی گند زدی‏.‏
mx2 مترجم
mx2 ویرایشگر
کاری از دنیای انیمه forums.animworld.net
جدا از نگرانی هات‏،‏ چون ‏"‏یاماگامی سان‏"‏ تو بخش منه‏.‏‏.‏‏.‏
امنیت خودت یا محلّ کارتُ سرسری نگیر
مراقبش بودم‏.‏‏.‏‏.‏
و باید بگم‏،‏ اونم یکم خطرناک ـه‏.‏
واقعاً؟ به نظر مسئولیت پذیر میاد که‏.‏
مثلاً‏.‏‏.‏‏.‏
به نظر میاد به مطالعه علاقه داره‏.‏
اینم اون رمانی که داشتم اون روزی برات تعریف می کردم‏.‏
به تازه کارا اینُ پیشنهاد می کنم‏.‏
خیلی ممنون‏.‏ خواهش می کنم بذارین‏،‏ این لطفُ جبران کنم‏.‏
نه‏،‏ نیازی نیست‏.‏‏.‏‏.‏
حالا که اصرار می کنی‏،‏ فقط بذار‏.‏‏.‏‏.‏
مثل کاراکتری که به نظرم بهت میاد‏،‏ کاسپلی ـت کنم‏!‏
به نظرم این که در مورد این جور چیزا سر رشته ای نداره‏،‏ خطرناک ـه‏.‏
فک کنم خطّ فکری ‏"‏چیهایا سان‏"‏ از اون خطرناک تره‏.‏‏.‏‏.‏
اوه‏،‏ ایچیمیا سان‏،‏
یه لحظه وقت دارین؟
حتماً‏،‏ بگو‏.‏
در مورد این شخص‏.‏‏.‏‏.‏
یه درخواست مجوّز برای ایجاد سرویس پیرها‏،‏ دستم رسیده‏،‏
‏"‏یاماگامی سان‏"‏ واقعاً قابل اطمینان ـه‏.‏‏.‏‏.‏
واسه همین می خواستم فرم پرداخت ها رو براشون بفرستم‏.‏
تو مقایسه با منی که تازه استخدام شده بودم‏،‏ یه سرُ گردن بالاتر از منه‏.‏
ولی از رو آدرس ـشون معلومه که از دفتر پستی مورد نظر‏،‏ یکم دورن‏.‏‏.‏‏.‏
پسر‏،‏ چه آدم بی خاصیتی هستم‏.‏
چی شده؟
یعنی چون به اندازه ی کافی قابل اطمینان نیستم‏.‏‏.‏‏.‏
کسی بهم اعتماد نمی کنه؟
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ خوبین؟
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ چرا به موهام دست می زنین؟
موهات بد خواب شدن‏،‏ رو اعصابم ـه‏.‏‏.‏‏.‏
بد خواب نشدن‏.‏
آه‏،‏ ببخشید‏.‏
وقتی ‏"‏توکو‏"‏ کوچیک بود‏،‏ موهاشُ براش می بستم‏،‏ واسه همین عادتم شده‏.‏
ببخشید دیگه‏.‏
‏"‏ایچیمیا سان‏"‏ چش شده؟
تازه اگه ‏"‏توکو سان‏"‏ منُ می دید که داره به موهام دست می زنه‏.‏‏.‏‏.‏
دیدم‏.‏
اشتباه می کنی‏!‏
کجاشُ‏!‏؟
میگم‏.‏‏.‏‏.‏ امروز چیزی از ما می خوای؟
نه‏.‏ امروز نه‏.‏
اگه اومدی ‏"‏ایچیمیا سان‏"‏‏،‏ رو ببینی‏،‏ همین الان‏.‏‏.‏‏.‏
ا‏-‏اصلاً هم نیومدم داداشمُ ببینم‏!‏
اوه‏،‏ براش ناهار آوردی؟
نه خیر‏!‏
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ او‏-‏اومدم با تو حرف بزنم‏!‏
من‏!‏؟
درباره ی چی با من حرف بزنه؟ بهتره فقط تلاش کنم عصبانی نشه‏.‏‏.‏‏.‏
ایـ‏-‏ایچیمیا سان خوب هوای ما رو داره‏.‏
به نظر داداش بزرگه ی خوبی میاد‏.‏
اصلاً هم این طور نیست‏!‏
اگه از اون تعریف کنم‏،‏ عصبانی میشه‏.‏‏.‏‏.‏
خب‏،‏ چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ شاید اون قدرا هم خوب نباشه‏.‏
اصلاً هم درست نیست‏!‏
اصلاً نمیشه راضیش کرد‏.‏
شاید کارش خیلی درست نباشه‏،‏
ولی مهربونُ صمیمی ـه‏.‏
همیشه تلاششُ می کنه‏.‏‏.‏‏.‏
زندگیشُ فدا کرد تا منُ بزرگ کنه‏!‏
معلومه که کارش درسته‏!‏
ولی داداش مزخرفی ـه‏!‏
ایـ‏-‏ این‏.‏‏.‏‏.‏ چطور بگم‏.‏‏.‏‏.‏
می دونم زشته اینُ بگم ولی چه بدبختی ای داریم از دست این‏.‏‏.‏‏.‏
هی‏،‏ توکو‏!‏
این جا چی کار می کنی؟ مدرسه ات چی شد؟
امروز فقط امتحان داشتیم‏،‏ منم زود تموم کردم‏.‏
بعد همین جوری بی دلیل اومدی این جا؟
دلیل دارم‏!‏
ناهارت‏!‏
پس آخرشم واسه ناهار آوردن اومده بود‏!‏
ناهار؟
ولی صبح گفتی که بهم ناهار نمیدی‏.‏
نظرم عوض شد‏!‏
گـ گنده اس‏!‏ نمی تونم همه اشُ تنهایی بخورم‏.‏
خـ خب که چی؟ فقط واس تو درست کردم‏!‏
چاره ای نیست‏،‏ منم باهات می خورم‏!‏
خدا‏،‏ هیچ کاری ازت برنمیاد‏.‏
آهان‏.‏ می خواست بیاد با داداشش ناهار بخوره‏.‏‏.‏‏.‏
انگار ‏"‏ایچیمیا سان‏"‏ کلّی کار سرش ریخته‏.‏‏.‏‏.‏
منم باید تمام تلاشمُ بکنم‏.‏
خــب‏.‏‏.‏‏.‏ بزن بریم‏!‏
قلّاب سینه بندم شکست‏!‏
حتماً واسه اینه که زیاد کشیدمش‏.‏ چه خجالت آور‏.‏‏.‏‏.‏
خب‏،‏ سه تا قلّاب داره‏،‏ میرم دستشویی و درستش می کنم‏.‏
وایسا‏،‏ اون دو تای دیگه هم که شکستن‏!‏
امروز هوا گرمِ ها‏.‏
درسته‏.‏ حتّی می تونستیم آستین کوتاه بپوشیم‏.‏
یاماگامی سان؟
بـ بله؟
چطور شده که تو‏.‏‏.‏‏.‏
لباس اداره ای که به خاطر رنگ زشتش هیچ کس نمی پوشه رو پوشیدی؟
تازه اونم امروز که هوا گرم ـه‏.‏
چـ چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ من‏.‏‏.‏‏.‏ یکم لرز دارم‏.‏‏.‏‏.‏
خطّ سینه اش‏،‏ عجیب شده‏!‏
خب دیگه‏،‏ برمی گردم سر کار‏.‏
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ اون‏.‏‏.‏‏.‏
سینه بندشُ باز کرده؟
نمی تونه این باشه‏.‏ پس حتماً قلّاب هاش شکستن‏.‏
یه جعبه خیّاطی واسه درست کردنش دارم‏،‏
احتمالاً سوزنم به درد سینه بند نمی خوره‏.‏
ولی میشه با یه سنجاق‏،‏ نگه ـش داشت‏.‏
مطمئنّی جواب میده؟
مشکلی نیست‏.‏ جواب میده‏.‏
ولی اگه بهش بگی‏،‏ سینه بندش باز شده‏،‏
احتمالاً از خجالت‏.‏‏.‏‏.‏
دیگه سر کار نمیاد‏.‏
فهمیدی؟ این بخش از سند‏.‏‏.‏‏.‏
ببخشید‏،‏ ایچیمیا سان‏.‏‏.‏‏.‏
اینم از اون سند‏.‏
اوه‏،‏ دستت درد نکنه‏.‏
لوسی‏،‏ سینه هات‏.‏‏.‏‏.‏
حالتون خوبه‏،‏ هاسبه سان‏!‏؟
حالش خوبه‏.‏ می تونی برگردی سر کارت‏.‏
باشه‏.‏
پس‏،‏ با اجازه‏.‏‏.‏‏.‏
سنپای‏،‏ دردم اومد‏.‏
چی می خواستی بگی‏!‏؟
سینه بند ‏"‏لوسی‏"‏ باز شده‏.‏
چی؟ چرا؟
خودمم می خواستم همینُ بدونم‏.‏ شاید شکستن‏.‏
حتّی اگه این طورم باشه‏،‏ اگه تو بگی خیلی بد میشه‏.‏
یعنی می خوای بذاری همون طوری بگرده؟
خسته نباشی‏!‏
شما هم همین طور‏!‏
یاماگامی سان‏.‏‏.‏‏.‏
بـ بله‏!‏؟
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏
امروز هوا گرم نیست؟
نه‏،‏ راستش من یکم لرز دارم‏.‏
هنوز قضیه سینه هامُ نفهمیدن‏،‏ مگه نه؟
انگار نفهمیده که ما فهمیدیم‏.‏
اگه یه مراجعه کننده بفهمه چی کار می کنه؟
شاید بهتر باشه من بهش بگم‏.‏‏.‏‏.‏
من چطوری‏.‏‏.‏‏.‏
چیزه‏،‏ یاماگامی سان‏.‏‏.‏‏.‏ سینه هات‏.‏‏.‏‏.‏
بـ بله‏!‏؟
سینه هات گرفتن؟
نه‏،‏ نگرفتن‏.‏
بعله‏،‏ می دونم‏.‏‏.‏‏.‏
حتّی ‏"‏میوشی سان‏"‏ هم نتونست‏.‏‏.‏‏.‏
چه سکوت سنگینی‏.‏‏.‏‏.‏
خب‏،‏ به عنوان یه سنپای‏،‏ مجبورم‏.‏‏.‏‏.‏
هی‏،‏ لوسی‏.‏
بله‏!‏؟
هاسبه سان‏!‏؟
یعنی می خواد‏.‏‏.‏‏.‏
‏.‏‏.‏‏.‏ مستقیم بهش بگه؟
سرما خوردی؟
نه‏.‏‏.‏‏.‏ فکر نکنم‏.‏
نه‏،‏ مطمئنّم سرما خوردی‏.‏
بقیه ی روزُ برو خونه و استراحت کن‏.‏
راست میگه‏.‏
صورتت قرمز شده‏،‏ انگار تب داری‏.‏
صبحی هم می گفتی یکم لرز داری‏.‏
آره گفت‏!‏ خودش گفت‏!‏
خوبم‏،‏ ولی‏.‏‏.‏‏.‏
نمیشه‏،‏ اگه مسری باشه چی؟
دقیقاً‏!‏ برو خونه‏،‏ لباستُ عوض کن‏،‏ یکم استراحت کن‏!‏
برو عوضش کن‏!‏
باشه‏.‏‏.‏‏.‏
خب پس میرم خونه‏،‏ لباسمُ عوض می کنم‏،‏ یکم استراحت می کنم‏.‏
تو راه مواظب خودت باش‏!‏
باشه‏،‏ با اجازه‏.‏‏.‏‏.‏
که این طور‏.‏
فقط باید ازش می خواستیم بره خونه‏.‏
انگار باید شاگردی ‏"‏هاسبه‏"‏ رو بکنم‏.‏‏.‏‏.‏
به نظرم همین که اینُ گفتی یعنی به عنوان سنپای‏،‏ گند زدی‏.‏
صبح به خیر‏!‏
دیروز که رفتم خونه دمای بدنمُ گرفتم‏،‏ واقعاً تب داشتم‏.‏
کلّ روزُ خوابیدمُ الان بهتر شدم‏.‏
ببخشید شما رو هم نگران کردم‏.‏
آه‏،‏ پس واقعاً سرما خورده بودی‏.‏
‏"‏واقعاً‏"‏؟
هیچّی‏.‏
از الان به بعد‏.‏‏.‏‏.‏
وقتی مسئله ی سینه بند سایز کوچیک تر پیش میاد‏.‏‏.‏‏.‏
لطفاً به خودت فشار نیار‏.‏
یه لحظه انگار یه توقّف مشکوک وسط حرفات به وجود اومد‏.‏
نه خیرام‏.‏
صبح به خیر لوسی‏.‏
صبح به خیر‏.‏ ممنون واسه دیروز‏.‏
ببخشید نتونستم وسط مشکل اورژانسیت‏.‏‏.‏‏.‏
بفرستمت بری‏.‏‏.‏‏.‏
ها؟
امروز همه تون عجیب شدین‏.‏
چه خبر شده؟
واحد اوّل بخش رفاه
چی شده هاسبه؟
سنپای‏،‏ یه مشکلی دارم‏.‏‏.‏‏.‏ میشه گوش کنی؟
یعنی حتّی تو هم به مشکل می خوری؟
چی شده؟
من سنپایت ـم‏،‏ می تونی روم حساب کنی‏.‏
نمی تونم ایمیل ‏"‏لوسی‏"‏ رو بگیرم‏.‏
شرمنده‏.‏ از اوّلشم نباید گوش می کردم‏.‏
از همه ایمیل می گیری‏.‏
با این همه ایمیل می خوای چی کار کنی؟
ها؟ کار خاصّی نمی کنم‏.‏
ولی جمع ـشون می کنم‏،‏ مخصوصاً واسه دخترا رو‏.‏
هرچند ازشون استفاده نمی کنم‏.‏
وقتی ایمیل زیادی داشته باشم‏،‏ احساس راحتی می کنم‏.‏
یه جورایی مثل‏.‏‏.‏‏.‏ ذخیره غذایی اضافی می مونه‏!‏
پیداش شد‏.‏‏.‏‏.‏
هی‏،‏ لوسی‏!‏
‏"‏هی‏"‏ عمّه ات ـه‏.‏
اون وقت تو چی هستی؟ عمّه ی شاخ دار؟
نه خیر‏!‏ من عجله دارم‏،‏ با اجازه‏.‏
پسر‏،‏ ‏"‏لوسی‏"‏ یه ذرّه هم به من نظر نداره ها‏.‏
اِه‏!‏ یادم رفت ایمیلشُ بگیرم‏!‏
چرا آخه؟ شاید تقصیر اون موی شاخ شده اشِ‏.‏‏.‏‏.‏
تقصیر توئه که همه اش مسخره اش می کنی‏.‏
پس‏،‏ فردا هم یه امتحانی می کنم‏.‏
خسته نباشین‏.‏
تو هم همین طور‏.‏
نه‏،‏ همچین چیزی نباید به فردا سپرده بشه‏!‏
سنپای‏!‏ تمام تلاشمُ می کنم‏!‏
هوی‏!‏
کاش یه ذرّه ی این تلاشُ رو کارت می ذاشتی‏.‏‏.‏‏.‏
لوسی‏،‏ چقدر کتاب می خری‏.‏
ها؟ ‏"‏هاسبه سان‏"‏‏!‏؟ این جا چی کار می کنی>
خب‏.‏‏.‏‏.‏ نمی دونی؟ سرنوشت ـه دیگه‏.‏
دیگه لازم نبود این قیافه رو تحویلم بدی‏.‏
فهمیدم‏!‏ میگم لوسی‏،‏ نظرت چیه بریم با هم غذا بخوریم؟
ها؟ چرا؟
خب می دونی؟ تفریح کردن با همکاره دیگه‏.‏
تازه‏،‏ تنهایی غذا خوردن‏،‏ کیف نمیده‏.‏
امّا من گشنه ام نیست‏،‏ واسه همین‏.‏‏.‏‏.‏
لوسی‏،‏ اون ضایِگی داشت‏.‏
نه‏!‏ بذار توضیح بدم‏!‏
الان آخر ماهه‏،‏ منم پول ندارم‏!‏
خب‏،‏ من که به هر حال می خواستم مهمونت کنم‏.‏‏.‏‏.‏
قیمت‏:‏ 20هزار تومان + مالیات
لوسی‏،‏ آخر ضایگی هستی‏!‏
اون طوری که به نظر میاد نیست‏!‏
چون کتاب زیاد می خرم‏،‏ پول ندارم‏.‏
وقتی آخر ماه میشه‏،‏ غذا کم می خورم تا پولام هدر نره‏!‏
که این طور‏.‏‏.‏‏.‏
حالا فهمیدی؟
هی‏،‏ تو رو خدا یه جایی نذار که دستم بهش نرسه‏!‏
خب‏،‏ پس یه قرار می ذاریم‏.‏
می ذارم این کتابُ بخری‏،‏ به جاش تو هم می ذاری مهمونت کنم‏.‏
هاسبه سان‏،‏ به نظرت الان بیش تر ضرر نمی کنی؟
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ ممنون به خاطر غذا‏!‏
پولتونُ زود پس میدم‏.‏
بیخیال‏.‏
من اینوری میرم؛ می تونی تنهایی برگردی خونه تون؟
پول داری‏،‏ بلیط مترو بخری؟
کـ کارت مترو دارم‏!‏
خیلی ممنون‏.‏
شام مهمون کردنش چقدر خسته ام کرد‏.‏
دختر عجیبیه‏.‏
ولی احساس می کنم یه چیزیُ فراموش کردم‏.‏‏.‏‏.‏
بازم یادم رفت ایمیلشُ بگیرم‏!‏
دستم نمی رسه‏.‏‏.‏‏.‏
نوار سلفون
بفرما لوسی‏.‏
خودم دستم می رسید‏!‏
ها؟ اصلاً هم ناز نمیشیا‏.‏
خب‏،‏ پس خودت بَرِش دار‏.‏
داری بالاتر جای قبلیش می ذاری که‏!‏
لوسی‏،‏ باید یاد بگیری لطف دیگرانُ قبول کنی‏.‏
هوی‏،‏ هاسبه‏.‏‏.‏‏.‏
آخه داری مسخره ام می کنی‏!‏
نه خیر‏.‏
از وقتی کوچیک بودم‏،‏ مردم به خاطر اسمم‏،‏ اذیتم می کردن‏،‏
واسه همین اگه به کسی تکیه کنم‏،‏ همه فک می کنن‏،‏
هم اسم مزخرفی دارم‏،‏ هم نمی تونم از پس هیچ کاری بربیام‏!‏
ما از این فکرا نمی کنی‏.‏
باید بکنین‏!‏
نمی کنیم‏.‏
اون طوری که خودت وسواس نشون‏،‏ میدی‏،‏ کسی به اسمت کاری نداره‏.‏
دقیقاً‏.‏
تازه‏،‏ من بیش تر به اون سینه های خفن گنده ات بیش تر فکر می کنم‏!‏
از این فکرا نمی کنن؟ به اسمم اهمّیت نمیدن؟
مگه میشه؟
تو رو خدا یه چیزی بگو‏،‏ وگرنه آزار جنسی میشه‏!‏
دقیقاً آزار جنسی بود‏!‏
پس‏،‏ لطفاً این فرمُ پر کنین‏.‏
می خوام برم خونه‏.‏ حوصله ام سر رفته‏!‏
یکم دیگه صبر کن‏،‏ باشه؟
بعد از این برات بستنی می خرم‏،‏ باشه؟
هی‏،‏ دختر‏!‏ اسم من ‏"‏میچی‏"‏ـه‏!‏
چی شده ویز ویز؟ چرا داری گریه می کنی ویز ویز؟
هاسبه سان‏.‏‏.‏‏.‏
مامانی‏،‏ لطفاً الان اون فرمُ پر کن ویز ویز‏.‏
خیلی ممنون‏.‏‏.‏‏.‏
ها؟ گفتی حوصله ات سر رفته ویز ویز؟
تو دفتر خدمات دولتی حوصله ی آدم سر میره ویز ویز؟
دوست نداری کارمند این جا بشی ویز ویز؟
میچی‏،‏ این جا کار می کنی؟
می تونه با دهن بسته حرف بزنه؟ چرا؟
کارت چیه؟
من این جا بازی می کنم ویز ویز‏!‏
‏"‏هاسبه سان‏"‏ چقدر اسرار آمیزه‏.‏‏.‏‏.‏
واسه فهمیدن این‏،‏ اسناد سال آخرُ می خوام‏.‏
فکر کنم تو انبار باشه‏.‏‏.‏‏.‏
هی‏،‏ لوسی‏!‏
چه بارونی میادا‏.‏ رو اعصاب ـه‏.‏
نه‏.‏
ها؟ پس بارونُ دوست داری‏،‏ لوسی؟
چه هوا بارونی باشه‏،‏ چه آفتابی‏،‏ رو حال من تأثیر نمی ذاره‏!‏
من نه قورباغه ام نه حلزون‏.‏
من که چیزی نگفتم‏.‏
با اجازه‏.‏
اوه‏،‏ هاسبه سان‏،‏ می دونین ‏"‏یاماگای سان‏"‏ کجاست؟
می خوام این اسنادُ که بهم قرض داده بود‏.‏‏.‏‏.‏
بهش پس بدم‏.‏
آهان‏،‏ لوسی‏.‏‏.‏‏.‏ راستش‏،‏ الان میرم دنبالش می گردمُ اینا رو بهش میدم‏.‏
نه‏،‏ نمیشه‏.‏ عجله ای که نیست‏.‏ از کار می افتی‏.‏
نه بابا‏.‏ وقتی از زیر کار در میرم‏،‏ میرم دنبالش‏.‏
آهان‏،‏ پس‏.‏‏.‏‏.‏ ممنون میشم‏.‏
باید زودی برگردم‏.‏‏.‏‏.‏
پِخ‏!‏
هـ‏-‏هاسبه سان؟ از این کارا نکنین‏!‏
ترسوندمت؟
نه خیرام‏.‏
چیزه‏،‏ دنبال یه جا واسه از زیر کار در رفتن می گشتم‏.‏‏.‏‏.‏
آخرش به این جا رسیدم‏.‏
که این طور‏.‏
تو هم داری از زیر کار‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏!‏
از رعدُ برق می ترسی‏،‏ ها؟
دوباره داد کشیدی‏،‏ نه؟
نمی ترسم‏،‏ داد هم نکشیدم‏.‏
وقتی بچّه بودی‏،‏ کسی‏.‏‏.‏‏.‏
بهت گفته که موی شاخ شده ات‏.‏‏.‏‏.‏
رعدُ برقُ به خودش جذب می کنه و برق می گیرتت؟
پس راست می گفت‏!‏؟
واقعاً گفته بودن؟
خب‏.‏ یه فکری دارم‏.‏
تا وقتی رعدُ برق تموم بشه‏،‏ بیا در آغوش برادر‏.‏
صد سال سیاه‏.‏
نگو اینُ‏.‏‏.‏‏.‏
اینُ بهت قرض میدم‏،‏ می تونی بهش گوش بدیُ دیگه صدای رعدُ برقُ نشنوی‏.‏
و هم زمان‏،‏ می تونی این جا کار کنی‏!‏
بیا‏،‏ ‏"‏میوشی چان‏"‏ اینا رو داد که بدم به تو‏.‏
اون گوشه‏،‏ نقطه کوره‏،‏ عمراً کسی پیدات کنه‏.‏
این جا رو خوب می شناسی‏.‏
وقتی رعدُ برق تموم شد‏،‏ برگرد پشت میزت‏.‏ فعلاً‏.‏
بخش رفاه و سلامتی
چیهایا سان‏!‏
خوش اومدی‏،‏ یاماگامی سان‏.‏
ببخشید میزمُ خیلی خالی گذاشتم‏.‏‏.‏‏.‏
مشکلی نیست‏.‏
مراجعه کننده نداشتیم‏.‏
تازه‏،‏ ‏"‏هاسبه سان‏"‏ گفت‏.‏‏.‏‏.‏
حتماً سخت بوده‏.‏
داشتی رو اسناد یه بخش دیگه کار می کردی‏،‏ نه؟
و کلّی طول کشید تا بتونی اسم کوچیکتُ پر کنی‏.‏‏.‏‏.‏
مرتیکّه ی عوضی‏!‏
ها‏،‏ مشکلی نیست‏.‏
با زبان اشاره توضیح میدم‏.‏
برای رسیدن به مغازه‏،‏
با آسانسور برین طبقه ی اوّل‏.‏‏.‏‏.‏
خوبی لوسی؟
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏ بفرمایین‏.‏ خیلی ممنون‏.‏
می خوام به جاش یه کاری براتون بکنم‏.‏‏.‏‏.‏
نمی خواد‏.‏
نه فقط به خاطر رعدُ برق‏،‏
واسه اون وقتی که بچّه هه گریه می کرد و آرومش کردین‏.‏‏.‏‏.‏
بچّه هه؟ آهان‏،‏ مشکلی نبود که‏.‏
نمی دونستم می تونین با دهن بسته حرف بزنین‏.‏
آره‏.‏ وقتی حس می گیرم‏،‏ کارم توپ میشه‏.‏
تازه‏،‏ زبان اشاره هم بلدین؟
تازه یادش گرفتم‏.‏
آدمای زیادی هستن که با زبون اشاره حرف می زنن‏.‏‏.‏‏.‏
و میان این جا‏،‏ من هم گفتم لازم میشه‏.‏
واسه پولی که می گیرم کار می کنم‏.‏ من کارمندم دیگه‏.‏
واقعاً به خیلی چیزا فکر می کنیا‏.‏‏.‏‏.‏
اگه نکنم که نمی تونم کارُ بپیچونم‏!‏
شما که کارای زیادی بلدین‏،‏
چی شد که کارمند دفتر خدمات دولتی شدین؟
چیز خاصّی نبود منُ جذب کنه‏.‏
دلیلتون همینه؟
تازه‏،‏ کارمند خدمات اجتماعی هست که‏.‏‏.‏‏.‏
پر از امیدُ آرزو باشه؟
معمولاً مردم این کارُ به خاطر آینده و ثباتش انتخاب می کنن‏.‏
به نظرم سنپایُ ‏"‏میوشی چان‏"‏ هم جزو همین آدما هستن‏.‏
‏"‏چیهایا سان‏"‏ـم هست که می خواد کار دیگه انجام بده‏.‏
خب‏،‏ زندگی یه جورایی خسته کننده اس‏،‏ ولی انگار چاره ای نیست‏.‏
حدّاقل‏،‏ دریای بی تلاطمی ـه‏.‏
تازه یه آدم مسخره مثل تو هم پیدا میشه‏،‏
که واسه انتقام گرفتن از آدمی که مجوّز تولّدشُ داده‏.‏‏.‏‏.‏
اومده استخدام شده‏.‏
مسخره هم نیستم‏!‏
ولی خیلی خوبه که زبون اشاره بلد باشی‏.‏
اگه بخوای بهت یاد میدم‏!‏
واقعاً؟
معلومه‏!‏ با یه سری چیزای خوب دیگه‏.‏
وای‏!‏ یعنی می تونم یاد بگیرم؟
این دختر اصلاً می فهمی آزار جنسی یعنی چی؟
ولی نمی تونم بدون جبران کردن لطف قبلیتون‏،‏ بذارم بهم یاد بدین‏.‏
خواهش می کنم بذارین به جاش یه کاری براتون بکنم‏.‏
گفتم که‏،‏ عیبی نداره‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏!‏ دلم نمی خواد خیلی به یه نفر مدیون باشم‏.‏
واقعاً؟ پس‏.‏‏.‏‏.‏
پس چه دردسری ـه‏،‏ حالا یه چیزی ازش می خوام که نتونه برآورده کنه‏،‏ بیخیال بشه‏.‏‏.‏‏.‏
پس‏،‏ چطوره سایز سینه هاتُ بگی؟
نمیشه مگه نه؟ پس دیگه نمی خواد نگران‏.‏‏.‏‏.‏
می تونم بگم‏.‏
واقعاً؟
مطمئنم نیستم این برگشتن لطفت باشه‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏،‏ شوخی بود‏!‏
اوه پسر‏.‏‏.‏‏.‏
چیزه‏.‏‏.‏‏.‏
اِی‏،‏ بی‏،‏ سی‏،‏ دی‏.‏‏.‏‏.‏
نشمار‏!‏
بازم یادم رفت ایمیلشُ بگیرم‏!‏
سلام‏،‏ هاسبه ام‏.‏
آزمون خیلی محبوب کارمندا‏.‏‏.‏‏.‏
این دفعه قراره سخت باشه‏!‏
فک نکنم هیچ کدوم سر در بیارین‏.‏
گرفتین‏،‏ نه؟
اوه‏،‏ وقتم داره تموم میشه‏.‏
خب‏،‏ آزمون این هفته‏،‏ رو وب سایتمون ـه‏.‏